ผู้วิจัย: นางศิริรัตน์ ณ เชียงใหม่

บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์
1) เพื่อพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนการสอนภาษาจีนขั้นพื้นฐาน โดยใช้รูปแบการเรียนรู้แบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ E1/E2
2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาจีน
3) ศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนต่อการเรียนภาษาจีน

ผลการวิจัยพบว่า
1. ชุดกิจกรรมการเรียนการสอนภาษาจีนขั้นพื้นฐาน โดยใช้รูปแบการเรียนรู้แบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม ที่สร้างขึ้นมีเกณฑ์ประสิทธิภาพเฉลี่ยทุกชุดกิจกรรม E1/E2 = 80.54/92.04
2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนการสอนภาษาจีนขั้นพื้นฐาน โดยใช้รูปแบการเรียนรู้แบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม หลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
3. นักเรียนที่เรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนการสอนภาษาจีนขั้นพื้นฐาน โดยใช้รูปแบการเรียนรู้แบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม มีความพึงพอใจต่อชุดกิจกรรมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นอยู่ในระดับมาก

ผู้ศึกษา
นางภูสิตา จินดาหลวง ตำแหน่ง ครู วิทยฐานะ ครูชำนาญการ
โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ปีที่ศึกษา 2560

บทคัดย่อ
     การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการ เชิงเส้นตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีวัตถุประสงค์ของการศึกษา เพื่อสร้างและหาประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมคณิตศาสตร์แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการเชิงเส้น ตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน โดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มีต่อการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวและเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 1 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคมให้สูงขึ้น
     ประชากร ที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีการศึกษา 2560 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน จำนวน 74 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง แบบ (1 : 1 ) จำนวน 3 คน แบบ ( 1 : 10 ) จำนวน 12 คน ภาคสนาม จำนวน 71 คน และการนำไปใช้จริง จำนวน 25 คน การวิเคราะห์ข้อมูล ค่าประสิทธิภาพ ใช้ค่าประสิทธิภาพของนวัตกรรม ( E1/E2) การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ ค่าเฉลี่ย ( ) ผลต่างระหว่างคะแนนของแต่ละคน (D) และการทดสอบค่าที ( t – test) การวิเคราะห์ความพึงพอใจของนักเรียน วิเคราะห์ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (s.d.) และคะแนนค่าเฉลี่ย ( ) เทียบกับเกณฑ์ที่กำหนด และการวิเคราะห์การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ ใช้คะแนนจากการทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน เปรียบเทียบกับเกณฑ์ที่กำหนด โดยใช้เกณฑ์คะแนนเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า ร้อยละ 80 และ การทดสอบค่าที (t – test)

ผลการศึกษาพบว่า
     1. ประสิทธิภาพชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่า การทดลองภาคสนาม มีค่าประสิทธิภาพเท่ากับ 87.39 / 87.69 สูงกว่าเกณฑ์ ( 80/80) การนำไปใช้จริง มีค่าประสิทธิภาพ เท่ากับ 87.87/86.27 สูงกว่าเกณฑ์ ( 80/80)
     2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน จากการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่า มีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน ( x ̅ = 25.88 ) สูงกว่าก่อนเรียน ( x ̅ = 11.32 ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
     3. ความพึงพอใจของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่ 1 มีต่อการเรียนชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว คะแนนเฉลี่ย ความพึงพอใจ อยู่ในระดับมาก ( x ̅ = 4.19)
     4. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จากการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน ( x ̅ = 25.88 ) คิดเป็นร้อยละ 86.27 ของคะแนนเต็ม สูงกว่า เกณฑ์ที่กำหนด (คะแนนเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า ร้อยละ 70 ,  = 21.00 ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .01

ผู้ศึกษา: นางศิริรัตน์ ณ เชียงใหม่ ตำแหน่ง ครู วิทยฐานะ ชำนาญการ
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน

ที่มาและความสำคัญของปัญหา
     แผนการศึกษาแห่งชาติ ฉบับที่ 8 เน้นการพัฒนาคนไทยให้มีความรู้ภาษาต่างประเทศเป็นอย่างดี( สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ, 2539 ) และกระทรวงศึกษาธิการได้เล็งเห็นความสำคัญของภาษาต่างประเทศ จึงได้กำหนดสาระและมาตรฐานการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศไว้ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 และการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษาอย่างชัดเจน และมิได้เน้นเพียงภาษาอังกฤษเท่านั้น ภาษาต่างประเทศอื่นๆก็สามารถเลือกจัดการเรียนรู้ได้ตามความเหมาะสม( กระทรวงศึกษาธิการ, 2544 )
     หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 มุ่งพัฒนาคนไทยให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ เป็นคนดี มีปัญญา มีความสุข และมีความเป็นไทย มีศักยภาพในการศึกษาต่อ และประกอบวิชาชีพ มีความรู้อันเป็นสากล รู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงและความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาการ ในปัจจุบันสถาบันการศึกษา ไม่ว่าจะเป็นระดับอนุบาล ระดับประถมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา และระดับอุดมศึกษาจำนวนมาก เริ่มเห็นความสำคัญของภาษาจีนแล้ว และได้มีการเปิดสอนวิชาภาษาจีนขึ้น เพราะสังคมปัจจุบันเป็นโลกแห่งเทคโนโลยีและการสื่อสาร จากเหตุข้างต้น ภาษาจีนน่าจะเป็นภาษาที่สำคัญภายในอนาคต นอกจากนี้ใครก็ตามที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษา เท่ากับเป็นกำไรชีวิต เป็นใบเบิกทางให้มีหน้าที่การงาน สร้างอาชีพต่างๆและได้เป็นบันไดในการศึกษาต่อระดับสูงต่อไป( พิมล ทองวิจารณ์ )
     ระบบพินอิน คือ เครื่องมือทางด้านภาษาที่สะดวกและง่ายต่อการการศึกษาภาษาจีนและอักษรจีนทำให้ผู้ที่พูดและเขียนตัวอักษรจีนไม่ได้ ได้เรียนรู้ระบบการออกเสียงภาษาจีนได้อย่างถูกต้องแม่นยำ โดยการยืมอักษรโรมัน เช่น b p m f a o e ……… มาใช้เป็นสัญลักษณ์แทนเสียงพยัญชนะเสียงสระ และเสียงวรรณยุกต์ของภาษาจีนกลาง ฉะนั้นจำไว้ว่าเรายืมตัวอักษรโรมันมาใช้เป็นสัญลักษณ์แทนเสียงเท่านั้นส่วนระบบการออกเสียงนั้นเป็นระบบเสียงของภาษาจีนกลางไม่ใช่การออกเสียงภาษาอังกฤษ( สุรชัย ปัทมผดุงศักดิ์ )
     การเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทยนั้น ผู้วิจัยเห็นว่าปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีน คือภาษาจีนเป็นภาษาที่ยาก ออกเสียงค่อนข้างยาก ต้องจำคำศัพท์มากมาย เป็นผลให้นักเรียนไม่อยากเรียนภาษาจีน ผู้วิจัยจึงได้สร้างชุดแบบฝึกการฟังและการอ่านออกเสียงพยัญชนะและสระเดี่ยวในระบบพินอินสำหรับนักเรียนที่เรียนภาษาจีนมาแล้วหนึ่งปี แต่นักเรียนสะกด และอ่านออกเสียงพยัญชนะและสระเดี่ยวในระบบพินอินยังไม่ค่อยชัดเจนนัก
     จากปัญหาที่เกิดขึ้นดังกล่าว ผู้วิจัยจึงมีความคิดเห็นว่าควรจะหาวิธีหรือเทคนิครวมไปจนถึงสื่อที่ใช้ประกอบการเรียนการสอนเพื่อหาแนวทางการแก้ไขปัญหาดังกล่าว เนื่องจากการออกเสียงเป็นทักษะพื้นฐานในการพูดและการอ่านออกเสียง หากนักเรียนออกเสียงไม่ชัดเจนแล้ว อาจทำให้การพูดเพื่อติดต่อสื่อสารเกิดความไม่เข้าใจหรือเข้าใจผิดก็เป็นได้ บางทีอาจทำให้เกิดความไม่เข้าใจหรือเกิดความมึนงงได้จากการออกเสียงไม่ชัดนั่นเอง ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะนำชุดฝึกการออกเสียงพินอิน ที่ใช้ ประกอบการแก้ไขปัญหาในครั้งนี้ โดยใช้ชุดฝึกการออกเสียงพินอิน ที่มีภาพประกอบการอ่านออกเสียงในภาษาจีนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่กำลังเริ่มเรียนภาษาจีน เพื่อใช้ในการแก้ไขปัญหาการอ่านออกเสียงพินอินของนักเรียน ซึ่งชุดฝึกการออกเสียงพยัญชนะดังกล่าวนี้ได้ใช้ภาพประกอบ เข้ามาช่วยในการจดจำการออกเสียง พร้อมทั้งสอดแทรกคำศัพท์ที่นักเรียนควรรู้ ตามเนื้อหาของหลักสูตรระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

วัตถุประสงค์ของการวิจัย
     1. เพื่อฝึกการออกเสียงพินอิน สำหรับนักเรียนชั้น ม.2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 70/70
     2. เพื่อให้นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางด้านการออกเสียงพินอิน ไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด

ความสำคัญของการวิจัย
     1. ได้ใช้ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน สำหรับชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 2
     2. เป็นแนวทางสำหรับครูผู้สอนวิชาภาษาจีน ในการนำแบบฝึกการออกเสียงพินอิน มา
ประกอบการเรียนการสอนภาษาจีน

สมมติฐาน
     ความสามารถในการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีน หลังการใช้ชุดฝึกการออกเสียงพินอิน ที่มีภาพประกอบการออกเสียงของนักเรียนชั้น ม. 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม มีประสิทธิภาพผ่านเกณฑ์ 70/70

ขอบเขตของการวิจัย
     1. ประชากร ได้แก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2561 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคมจำนวน 3 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 58 คน
     2. กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2561 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคมจำนวน 58 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง
     3. ระยะเวลาในการศึกษาค้นคว้า การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ใช้ระยะเวลาทำการศึกษาค้นคว้าในช่วงภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2561 โดยใช้เวลาในการศึกษาทั้งหมด 4 วัน วันละ 20 นาที
     4. เนื้อหาที่ใช้ในการฝึกการออกเสียงพยัญชนะเป็นแบบฝึกออกเสียงพินอิน ซึ่งผู้วิจัยกำหนดขอบเขตในการศึกษา โดยการนำชุดฝึกการออกเสียงพินอิน ที่มีภาพประกอบการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีนเพื่อแก้ปัญหาการอ่านออกเสียงไม่ชัดเจนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม
     ผู้วิจัยกำหนดขอบเขตในการศึกษา โดยการนำชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน เพื่อแก้ปัญหาการอ่านออกเสียงไม่ชัดเจนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม ออกเป็นดังต่อไปนี้
     1. ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียน แม่ทาวิทยาคม จำนวน 3 บท
     2.ประสิทธิภาพของชุดแบบฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ที่สร้างขึ้น เป็นไปตามเกณฑ์ 70/70
     3.เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านออกเสียงพินอิน สำหรับนักเรียนระดับ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่2 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม ก่อนใช้และหลังใช้ชุดแบบฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ที่กำหนดขึ้น

ตัวแปรที่ต้องศึกษา
     ตัวแปรต้น คือ ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน
     ตัวแปรตาม คือ ความสามารถในการอ่านออกเสียงพินอิน

นิยามคำศัพท์เฉพาะ
     1. ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 2 หมายถึง ชุดฝึกที่ผู้วิจัยค้นคว้าจากอินเตอร์เน็ตและหนังสือ ประกอบไปด้วย ชุดฝึกสัทอักษรพินอิน ซึ่งมีเนื้อหาและเน้นการฝึกปฏิบัติดังนี้
     zh( ts ) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง (จรือ) ก่อนออกเสียงให้ดันลิ้นไปติดกับเพดานลิ้นด้านบน เปล่งเสียงออกมาพร้อมกับเผยอริมฝีปากบนเล็กน้อย
     ch( ts ) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง ( ชรือ ) การออกเสียงเหมือนกับตัว (จรือ ) แต่ดันลมผ่านช่องปากออกมามากกว่า
     sh( s ) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง ( ซรือ ) ก่อนออกเสียงให้ปลายลิ้นกระดกขึ้นไปใกล้กับเพดานปากส่วน
     z( ts ) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง ( ซือ ) การออกเสียงคล้ายกับตัว( ซรือ ) โดยให้เสียงเสียดสีระหว่างลิ้นกับเพดานปาก แต่ไม่ต้องเผยอริมฝีปาก
     c( ts ) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง ( ชือ ) การออกเสียงคล้ายกับตัว( ชรือ )แต่ดันลมให้เสียดสีออกไปมากกว่า s( s )มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง ( ซือ ) การออกเสียงคล้ายกับตัว ( ซรือ ) มากแต่เสียงจะเกิดจากการดันลมให้เสียดสีออกมามากกว่า
     2. ความสามารถในการอ่านออกเสียง หมายถึง ทักษะในการอ่านออกเสียงพินอิน ได้อย่างชัดเจนถูกต้อง โดยอาศัยจากชุดฝึกการอ่านออกเสียง ซึ่งสามารถวัดได้โดยการออกเสียงของนักเรียนเป็นรายคาบ
     3. ภาพประกอบการอ่านออกเสียงพินอิน หมายถึง รูปภาพการอ่านออกเสียง ซึ่งบอกแสดงวิธีการวางลิ้น เปร่งเสียง ปล่อยลม กักลม รวมถึงตำแหน่งของฟันในช่องปากด้วย
     4. ประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 70/70 หมายถึง เกณฑ์ในการตัดสินประสิทธิภาพของชุดการฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน
     70 ตัวแรก หมายถึง จำนวนนักเรียนที่ทำแบบฝึกหลังเรียนด้วยชุดฝึกการอ่านออกเสียงพยัญชนะzh ch sh ผ่านเกณฑ์ที่กำหนด ร้อยละ 70
     70 ตัวหลัง หมายถึง จำนวนนักเรียนที่ทำแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเมื่อสิ้นสุดการเรียนด้วย ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ผ่านเกณฑ์ที่กำหนด ร้อยละ 70

ประโยชน์ที่ได้รับจากการวิจัย
     1. นักเรียนออกเสียงพินอิน ได้อย่างถูกต้อง
     2. นักเรียนจำแนกเสียงพินอิน ของภาษาจีนได้ เมื่อผสมกับพยัญชนะและสระเดี่ยวในระบบพินอิน

ผลการวิจัย
     จากการวิจัยการใช้ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีนประกอบการสอน สามารถสรุปผลดังนี้
     1. ความสามารถในการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีนของนักเรียนหลังการเรียนการสอนโดยมีชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีน มีประสิทธิภาพผ่านเกณฑ์ 70/70
     2. หลังจากที่นักเรียนได้ทดลองอ่านโดยใช้ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีนแล้ว นักเรียนสามารถผ่านเกณฑ์ผลสัมฤทธิ์ร้อยละ 95%

ข้อเสนอแนะ
     1. ข้อเสนอแนะในการด้านการเรียนการสอน
          1.1 ในการใช้ชุดฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีนประกอบการเรียนการสอนนั้น ครูผู้สอนควรชี้แจงถึงจุดมุ่งหมายของการใช้แบบฝึกการอ่านออกเสียงพินอิน ว่า เป็นการช่วยพัฒนาทักษะทางด้านการอ่านออกเสียงพินอิน ในภาษาจีน ทั้งยังช่วยในการจดจำตัวอักษรได้ด้วย
          1.2 ครูผู้สอนควรอธิบายวิธีการออกเสียงโดยเน้น คำที่ออกเสียงยากเป็นพิเศษ เพื่อที่นักเรียนจะได้ฝึกฝน และควรใช้รูปภาพเป็นสื่อในการเรียนการสอนเพื่อให้นักเรียนเข้าใจวิธีการออกเสียงและเปล่งเสียงออกมา
     2. ข้อเสนอแนะในการทำวิจัยครั้งต่อไป
          2.1 ควรมีการนำแนวคิดและหลักการสร้างชุดฝึกการอ่านออกเสียง ที่มีการสอนแบบบูรณา
การกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศในเรื่องอื่น ๆ
          2.2 ควรทำการวิจัยโดยใช้สื่อภาพประกอบการอ่านออกเสียงพยัญชนะ คำศัพท์ ในภาษาจีนในการสอนทักษะด้านการฟัง พูด อ่าน เขียน

ดาวน์โหลดไฟล์ pdf

บทคัดย่อ
     การศึกษาการพัฒนาแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ของการศึกษา 4 ข้อ คือ เพื่อพัฒนาแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียน ที่มีต่อการเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ และเพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ ที่เรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 กับ เกณฑ์ที่กำหนด ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม
     ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม สำนักงานเขตพื้นการศึกษามัธยมศึกษา เขต 35 ที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 ปีการศึกษา 2556 จำนวน 91 คน ปีการศึกษา 2557 จำนวน 92 คน รวมทั้งหมดจำนวน 183 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองหาประสิทธิภาพ การทดลองครั้งที่ 1 (1:1) จำนวน 3 คน การทดลองครั้งที่ 2 กลุ่มเล็ก จำนวน 9 คน และการทดลองครั้งที่ 3 ภาคสนาม จำนวน 30 คน เป็นนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปีการศึกษา 2556 และการนำไปใช้จริงทดลองใช้กับนักเรียนที่เลือกแบบเจาะจง เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/1 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 27 คน
     การวิเคราะห์ข้อมูล ค่าประสิทธิภาพใช้ค่าประสิทธิภาพของนวัตกรรม ( E1/E2) การเปรียบ เทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ ค่าเฉลี่ย ผลต่างระหว่างคะแนนของแต่ละคน (D) และการทดสอบค่าที ( t – test) การวิเคราะห์ความพึงพอใจของนักเรียน วิเคราะห์คะแนนค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ( S.D. ) เทียบกับเกณฑ์ที่กำหนด และการวิเคราะห์การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ ใช้คะแนนจากการทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน เปรียบเทียบกับเกณฑ์ที่กำหนด (คะแนนเฉลี่ย ไม่ต่ำกว่า ร้อยละ 70 ) โดยใช้การทดสอบค่าที (t – test)
     ผลการศึกษา
     1. ผลการสร้างและหาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่สร้างขึ้น จำนวน 7 เล่ม
พบว่า ค่าประสิทธิภาพ มีค่าเท่ากับ 85.73/85.98 สูงกว่าเกณฑ์ ( 75/75)
     2. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ระหว่างก่อนเรียน-หลังเรียน จากการใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 พบว่า คะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน ( ค่าเฉลี่ย= 23.07 ) สูงกว่าก่อนเรียน ( ค่าเฉลี่ย = 11.11 ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 และผลการวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์ทาง การเรียนรายเล่ม พบว่า ทุกเล่มนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 โดยแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษฯ เล่มที่ 2 เรื่อง Signs and Notices คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน มีค่ามากที่สุด
     3. ผลการวิเคราะห์ความพึงพอใจของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีต่อการเรียนรู้ด้วยแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 พบว่า ความพึงพอใจของนักเรียน ที่มีต่อการเรียนรู้ด้วยแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจฯ มีคะแนนเฉลี่ยความพึงพอใจ ในภาพรวม เท่ากับ 4.66 เทียบกับเกณฑ์ มีความพึงพอ จอยู่ ในระดับพึงพอใจมากที่สุด
     4. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ ที่เรียนด้วยแบบด้านทักษะแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ วิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน อ23102 กับ เกณฑ์ที่กำหนดพบว่า คะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน ( ค่าเฉลี่ย = 23.07 ) คิดเป็นร้อยละ 76.91 ของคะแนนเต็ม สูงกว่า เกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 70 ( m = 21.00 ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01

บทคัดย่อ
     รายงานการประเมินโครงการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม จังหวัดลำพูน ปีการศึกษา 2557 มีวัตถุประสงค์เพื่อรายงานการประเมินโครงการด้านบริบท ด้านปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต ประชากรที่ใช้ได้แก่ ผู้บริหารและครูที่ปรึกษาจำนวน 38 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ได้แก่ นักเรียนจำนวน 226 คน และผู้ปกครองนักเรียนจำนวน 226 คน เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินเป็นแบบสอบถามความคิดเห็นและแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำเสนอผลการวิเคราะห์โดยใช้ตารางประกอบการบรรยาย
     สรุปผลการประเมิน
     1. การประเมินโครงการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม จังหวัดลำพูน ปีการศึกษา 2557 ตามรูปแบบ CIPP Model พบว่ามีผลการประเมินอยู่ในระดับมาก กล่าวคือ
     ด้านบริบทหรือสภาพแวดล้อม ประเมินเกี่ยวกับความสอดคล้องเหมาะสมของโครงการ กับนโยบายของหน่วยงานต้นสังกัด ซึ่งเห็นว่าโครงการมีความสำคัญและมีความจำเป็นกับสภาพสังคมปัจจุบัน ตลอดถึงการมีส่วนร่วมของโรงเรียน หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ผู้ปกครอง และชุมชนซึ่งมีความจำเป็นในการดูแลช่วยเหลือนักเรียน จะก่อประโยชน์ต่อนักเรียนในสภาพของสังคมปัจจุบันผู้บริหารและครูที่ปรึกษามีความคิดเห็นเกี่ยวกับบริบทหรือสภาพแวดล้อมอยู่ในระดับมาก
     ด้านปัจจัย ประเมินเกี่ยวกับ ปัจจัยที่ส่งเสริมสนับสนุนการดำเนินงานให้บรรลุวัตถุประสงค์ และเป้าหมายของโครงการ โรงเรียนมีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือและกำหนดบทบาท หน้าที่ของคณะกรรมการ โรงเรียนได้สนับสนุนยานพาหนะ หรืองบประมาณในการไปเยี่ยมบ้านนักเรียน ครูที่ปรึกษาหรือหัวหน้าระดับได้นำเอาผลการจัดทำสารนิเทศ มาแก้ไข ส่งเสริม ป้องกัน และแก้ไขปัญหาของนักเรียน ผลการประเมินพบว่า ผู้บริหารและครูที่ปรึกษามีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก
     ด้านกระบวนการ ประเมินเกี่ยวกับ กระบวนการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือ นักเรียน ซึ่งประกอบด้วย การรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล การคัดกรองนักเรียน การส่งเสริมและพัฒนานักเรียน การป้องกันช่วยเหลือและแก้ไข และการส่งต่อ ผลการประเมินพบว่า ผู้บริหารและครูที่ปรึกษามีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก
     ด้านผลผลิต ประเมินเกี่ยวกับตัวนักเรียนพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างครูและนักเรียนเป็นไปด้วยดีและอบอุ่น นักเรียนได้รับการช่วยเหลือจากครูอย่างทั่วถึงและใกล้ชิด นักเรียนมีคุณภาพตามมาตรฐานการศึกษาและคุณลักษณะอันพึงประสงค์ มีสุขภาพกาย สุขภาพจิตที่ดี สามารถเข้ากับสิ่งแวดล้อมและสังคมได้ดี ประพฤติปฏิบัติตนเป็นสมาชิกที่ดีของครอบครัว ชุมชน และสังคม ผลการประเมินพบว่า ผู้บริหารและครูที่ปรึกษามีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก
     2. ความคิดเห็นเกี่ยวกับการดำเนินงานโครงการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1- 6 ด้านรู้จักนักเรียนรายบุคคลเพื่อคัดกรอง ด้านการส่งเสริมนักเรียน ด้านการป้องกันและช่วยเหลือแก้ไขปัญหาและด้านการส่งต่อ ผลการประเมินพบว่า นักเรียนมีความคิดเห็นทุกด้านอยู่ในระดับมาก
     3. การประเมินความพึงพอใจเกี่ยวกับการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของผู้ปกครอง ด้านการดำเนินงานทั่วไป ด้านการมีส่วนร่วม ด้านการจัดกิจกรรมส่งเสริมพัฒนา ด้านการจัดกิจกรรมป้องกันและแก้ไขปัญหา และด้านคุณภาพนักเรียน ผลการประเมินพบว่าผู้ปกครองมีความพึงพอใจทุกด้านอยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ
     การรายงานผลการพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80 / 80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียนของนักเรียนที่เรียนด้วย ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนรู้ ด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5
     ประชากร คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 76 คน
     กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35 ปีการศึกษา 2557 ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ((Purposive Sampling) จำนวน 34 คน
     เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้ ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม
     สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ ค่า t – test
     ผลการศึกษา พบว่า
     1. ประสิทธิภาพของการพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นทั้ง 5 ชุด มีประสิทธิภาพ เฉลี่ยเท่ากับ 85.28 / 84.24 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้คือ 80/80 และเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้
     2. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยชุดกิจกรรม การเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
     3. การศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง ภาษากับวัฒนธรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 พบว่านักเรียนมีความพึงพอใจโดยรวมในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.52 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 2.62

บทคัดย่อ
     การรายงานผลการพัฒนาชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาประสิทธิภาพของชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80 / 80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน ของนักเรียนโดยใช้ ชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่เรียนด้วยชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
     ประชากรที่ใช้ในการศึกษาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 15 คน
     เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ ชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้ ชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย
     สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
     ผลการศึกษา พบว่า
     1. ประสิทธิภาพของการพัฒนาชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นทั้ง 7 ชุด มีประสิทธิภาพเฉลี่ยเท่ากับ 84.48 / 86.38 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 และเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้
     2. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน ร้อยละ 20.13
     3. การศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการใช้ชุดการเรียนรู้และการปฏิบัติ เรื่อง ดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อ ซึง ขลุ่ย กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่านักเรียนมีความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.55 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.32

บทคัดย่อ
     การวิจัยครั้งนี้เพื่อสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูลสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างกลุ่มที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนกับกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติและเพื่อวัดเจตคติของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน
     กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5โรงเรียนแม่ทาวิทยาคม จังหวัดลำพูน ที่เรียนอยู่ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 มีวิธีการในการเลือกสุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม (cluster random sampling) โดยนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 จำนวน 34 คน เป็นกลุ่มทดลอง คือเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูล ด้วยตนเองและนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/2 จำนวน 34 คน เป็นกลุ่มควบคุม คือ เรียนโดยใช้กิจกรรมการเรียนการสอนตามปกติโดยครูอธิบายในชั้นเรียน
     เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูล สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ผู้วิจัยสร้างเอง จำนวน 7 ชุด แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบปรนัย ชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 40 ข้อ และแบบวัดเจตคติของนักเรียน เป็นข้อคำถามแบบปิด ชนิดมาตราส่วนประมาณค่า (Rating Scale) 5 ระดับ จำนวน 10 ข้อ
     วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนจากคะแนนทดสอบระหว่างเรียนและคะแนนทดสอบหลังเรียน โดยใช้สูตร เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยการหาค่า t-test แบบ Independent Samples t-test จากคะแนนการทำแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียน (Pre-test) และคะแนนการทำแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน (Post-test)วิเคราะห์เจตคติของนักเรียนกลุ่มทดลองโดยใช้ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)
     ผลการวิจัยพบว่า
     1) บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูล สำหรับนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 81.07:82.06 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด 80:80
     2) การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยสถิติ t-test พบว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูล สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมหลังเรียน (Post-test) มีค่าเฉลี่ยคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน (Post-test) สูงกว่ากลุ่มควบคุม
     3) ผลการวัดเจตคติของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การวัดค่ากลางของข้อมูลสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5ของกลุ่มทดลองพบว่านักเรียนมีระดับเจตคติอยู่ในระดับดีมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.65 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ( S.D.) เท่ากับ  0.51